εὔριν
εὔριν, with a good nose
εὔριν, late form of εὔρις (q. v.).
εὔ·ριν [ῑ] seul. épq. ἐΰ·ρριν, ινος (ὁ, ἡ) c. εὔρις, Opp. C. 1, 463.
εὔριν, ῑνος, = εὔρινος¹, Xen. Cyn. 4.6u. Sp., wie Tzetz. P. H. 528 ; – p. ἐΰρρῑν, κύων Opp. C. 1.463 ; Ap.Rh. 2.125.