εὔληκτος
εὔληκτος, soon ceasing
εὔληκτος, ον,
- soon ceasing, Luc. Trag. 324.
εὔ·ληκτος, ος, ον, qui cesse facilement, Luc. Trag. 324.
Étym. εὖ, λήγω.
εὔληκτος, bald aufhörend, Luc. Tragod. 324.