θράσσω
θράσσω, to trouble, disquiet
θράσσω, Att. θράττω, pres. part. neut. θρᾶττον Pl. Phd. 86e: aor.1 inf. θρᾶξαι A. Pr. 628, E. Fr. 600:—
- trouble, disquiet, Pi. I. 7(6).39, A. l.c., Cratin. 363, Pherecr. 39, S. Fr. 177, Hp. Mul. 1.70, E. Rh. 863, Pl. l.c., Phdr. 242c, etc.:—Pass., ὑπὸ ἐδωδῆς θράττεσθαι Jul. Or. 6.192a: aor.1 ἐθράχθη S. Fr. 1055.
- 2 disturb, destroy, APl. 16.255.
- 3 for pf. τέτρηχα, v. ταράσσω II.
θράσσω, att. θράττω [ᾱ] (f. inus., ao. ἔθραξα, pf. ion. au sens intr. τέτρηχα ; pass. ao. ἐθράχθην)
1 causer du trouble, troubler, abs. Pd. I. 7, 56 : τινά, Plat. Phæd. 86e, Phædr. 242c, etc. qqn ; φρένας, Eschl. Pr. 628 ; Eur. Rhes. 863, troubler l’esprit ; θράττει σε ὅτι, Xén. Mem. 2, 6, 17 conj. tu es troublé de ce que ||
2 détruire (cf. θραύω) A. Pl. 255 ||
➳ τέτρηχα est qqf. rapporté à ταράσσω. — Pl. q. pf. poét. au sens d’un imp. τετρήχειν, Il. 2, 95.
Étym. cf. ταράσσω.
θράσσω, att. θράττω, Zusammenziehung aus ταράσσω (w. m. vgl.), in derselben Bdtg, beunruhigen ; ὁ δʼ ἀθανάτων μὴ θρασσέτω φθόνος Pind. I. 6.39 ; σὰς δʼ ὀκνῶ θρᾶξαι φρένας, verwirren, Aesch. Prom. 651 ; ἐθράχθη wird aus Soph. frg. 812 angeführt ; καί τί μου θράσσει φρένας Eur. Rhes. 863 ; λέγε, τί ἦν, ὅ σε αὖ θρᾶττον ἀπιστίαν παρέχει Plat. Phaed. 86e, öfter ; so auch bei Sp., vgl. Ruhnk. zu Tim. lex. Plat. p. 93 ; – ὡς μὴ θράξῃς, zerbrechen, Ep.adesp. 235 (Plan. 255).
θράσσω
- 1trouble μὴ θράσσοι χρόνος ὄλβον ἐφέρπων (Boeckh e Σ: θραύσοι codd.) O. 6.97 ὁ δʼ ἀθανάτων μὴ θρασσέτω φθόνος (sc. με) I. 7.39
θράσσω
contr. from ταράσσω
- 1to trouble, disquiet, Aesch., Eur., Plat., etc.
- 2to destroy, ruin, Anth.