θραῦμα

θραῦμα, ατος, τό, (θραύω)

• fragment, A. Pers. 425, IG 7.3498.23 (Oropus, iii/ii B.C.), D.S. 3.12.
• • II breakage, Jul. Or. 2.60a.
  • III destruction, ἐχθρῶν LXX Ju. 13.5.
  • IV metaph., θραύματʼ ἐμοὶ κλύειν A. Ag. 1166 (lyr.). (Cf. θραῦσμα.)

θραῦμα, τό, = θραῦσμα, VLL, s. Lobeck zu Soph. Aj. p. 322 ; Aesch. Ag. 1139, was den Geist bricht, wo man θαῦμα u. τραῦμα emendiert hat.