θραῦσις
θραῦσις, comminution
θραῦσις, εως, ἡ, (θραύω)
- comminution, opp. κάταξις, Arist. Mete. 386a13, 390b7, Placit. 3.3.7, Sor. Fract. 12.
- II slaughter, LXX 2 Ki. 17.9; destruction by plague, ib. 24.15, Nu. 16.48.
- III falling off of hair in patches, Gal. 19.430.
- IV = ὀργή, πληγή, σφῦρα ἡ τοὺς βώλους θραύουσα, Hsch.
θραῦσις, εως (ἡ) action de briser, Arstt. Meteor. 4, 9, 9 ; Plut. M. 893d ; Spt. Num. 16, 48, etc.
Étym. θραύω.
θραῦσις, ἡ, das Zerbrechen, Plut. plac.phil. 3.3.