θύσις
θύσις, raging
θύσις or θῦσις, εως, ἡ, (θύω B)
- raging, ἀπὸ τῆς θ. καὶ ζέσεως τῆς ψυχῆς Pl. Cra. 419e.
1 θύσις, εως (ἡ) [ῠ] c. θυσία, Clém. 1, 1049b ; Orig. 2, 284 b, c, edd. Migne (θύω 1).
2 θύσις, εως (ἡ) [ῠ] impétuosité, Plat. Crat. 419e (θύω 2).
θύσις, ἡ, das Brausen, Stürmen, neben ζέσις ψυχῆς, zur Abltg von θυμός gebildet, Plat. Crat. 419e.