θύσιμος
θύσιμος, fit for sacrifice
θύσῐμος [ῠ], ον, (θύω A)
- fit for sacrifice, κτήνεα Hdt. 1.50, cf. Ar. Ach. 784; τὸ θ. Plu. Def.orac. 2.437a, cf. Porph. Abst. 2.14.
θύσιμος, ος, ον [ῠ] propre aux sacrifices, Hdt. 1, 50 ; Ar. Ach. 784 ; Plut. M. 437a, 729c (θύω 1).
θύσιμος, ον, zum Opfern tauglich ; κτήνεα Her. 1.50 ; Ar. Ach. 784 ; ἰχθύων δὲ θύσιμος οὐδεὶς οὐδὲ ἱερεύσιμός ἐστι Plut. Symp. 8.8.3.
θύσιμος
θύσῐμος, ον
θύω
- fit for sacrifice, Hdt., Ar.