θύλημα
θύλημα, that which is offered
θῡλ-ημα, ατος, τό,
- that which is offered: mostly in pl., θυλήματα, cakes, incense, etc., Ar. Pax 1040, Thphr. Fr. 97.3, Pherecr. 23.6, Telecl. 33, Porph. Abst. 2.6, 29; cf. θυάλημα, θυήλημα. (Cf. θύος, θύω (A), Lett. dūlēt ‘smoke (bees)ʼ, Lat. fuligo.) [ῡ, Pherecr. l.c.]
θύλημα, seul. pl. θυλήματα, ων (τὰ) [ῡ] offrandes pour un sacrifice, sacrifice, Ar. Pax 1040 ; Phérécr. (Com. fr. 2, 261) ; Télécl. (Com. fr. 2, 370) ; Th. Char. 10 (vulg. θυηλήματα).
Étym. θυλέομαι.
θύλημα
from θυλέομαι
θύλημα, ατος, τό,
- that which is offered; mostly in pl. θυλήματα, cakes, incense, etc., Ar.