κάπω
*κάπω (seul. part. pf. épq. κεκαφηώς) [ᾰ] expirant, en parl. du souffle de la vie, Il. 5, 698 ; Od. 5, 468 ; postér. haletant, en gén. Opp. H. 3, 113.
Étym. R. indo-europ. *keh₂bh-, se fatiguer, être épuisé, mourir.
*κάπω, veralteter Stamm, der happen, schnappen, hauchen, atmen bedeutet, vgl. κάπος, κάπυς, καπύω u. κάπτω, auch καπνός. Man führt darauf das part. perf. κεκαφηώς zurück, welches Hom. in der Verbindung κεκαφηότα θυμόν Il. 5.698, Od. 5.468 braucht ; aus der ersten Stelle, τὸν δʼ ἔλιπε ψυχή, κατὰ δʼ ὀφθαλμῶν κέχυτʼ ἀχλύς· αὖτις δʼ ἀμπνύνθη, περὶ δὲ πνοιὴ Βορέαο ζώγρει ἐπιπνείουσα κακῶς κεκαφηότα θυμόν, welche alte Erkl. durch ἐκπεπνευκότα wiedergeben, geht hervor, daß die ermattete, erschöpfte Lebenskraft gemeint ist, die, wenn sie wieder angefacht wird, beim Erwachen aus der Ohnmacht sich in starken, schnellen u. hörbaren Atemzügen kund gibt. Auch sp.D., γυῖα Opp. H. 3.114 ; Nic. Al. 444.