καπύω

κᾰπύω,

• breathe forth, Ep. aor.1 κάπυσσεν Q.S. 6.523; cf. κεκαφηώς.

καπύω, atmen, hauchen ; ἀπὸ δὲ ψυχὴν ἐκάπυσσε, s. unter ἀποκαπύω ; danach sagt Qu.Sm. 6.523 ψυχὴν οὔτι κάπυσσεν, die Seele aushauchen. Hiezu gehört Hesych. Glosse καπυκτά, πνέοντα. Vgl. κάπω, κάπος.

καπύω

[cf. καπνός.]

3 sing. aor. ἐκάπυσσε Il. 22.467. From the same stem (καπ = καφ-) acc. sing. masc. pf. pple. κεκαφηότα Il. 5.698: Od. 5.468.

To breathe or pant forth : ἀπὸ ψυχὴν ἐκάπυσσεν Il. 22.467, κεκαφηότα θυμόν (panting it forth) Il. 5.698: Od. 5.468.

καπύω : only aor., ἀπὸ (adv.) δὲ ψῡχὴν ἐκάπυσσεν, breathed forth (in a swoon), Il. 22.467†.