καλοποιέω
καλοποιέω, to do good
κᾰλοποι-έω,
- do good, 2 Ep.Thess. 3.13, Ph. 1.698, Gp. 2.22.3.
καλοποιέω-ῶ [ᾰ] faire le bien, faire du bien, Spt. Lev. 5, 4 ; NT. 2 Thess. 3, 13.
Étym. καλοποιός.
καλοποιέω, schön, gut handeln, NT.
Strong 2569
†
to do well, act honourably: II Th 3:13 (cf. Ga 6:9 τὸ καλὸν π.).†
καλοποιέω
κᾰλο-ποιέω,
fut. -ήσω
- to do good, NTest.