καναχέω
καναχέω, to ring, clash, clang
κᾰνᾰχ-έω, a Verb expressing various sounds, κανάχησε δὲ χαλκός
- rang, clashed, Od. 19.469; καναχοῦσι πηγαί plash, Cratin. 186; καναχῶν ὁλόφωνος ἀλέκτωρ crowing, Id. 259: c. acc. cogn., κ. μέλος to let a song ring loud, A.R. 4.907.
καναχέω-ῶ [ᾰᾰ] (seul. prés. et ao.)
1 intr. faire du bruit, résonner, Od. 19, 469 ||
2 tr. faire résonner, acc. A. Rh. 4, 907 ||
➳ Prés. Crat. (Com. fr. 2, 119, 7 et 162) ; ao. 3 sg. κανάχησε, Od. 19, 469, etc.
Étym. καναχή.
καναχέω, Geräusch machen, schallen, tönen ; κανάχησε δὲ χαλκός Od. 19.469 ; καναχοῦσι πηγαί Cratin. bei Schol. Ar. Eq. 523 ; Ap.Rh. 4.907 Ὀρφεὺς μέλος κανάχησεν, ließ ein Lied ertönen.
καναχέω
[καναχή.]
To give forth a sound, ring : κανάχησε χαλκός Od. 19.469.
καναχέω : only aor., rang, Od. 19.469†.
καναχέω
κᾰνᾰχέω,
- to ring, clash, clang, of metal, Od. from κᾰνᾰχή