καναχίζω

κᾰνᾰχ-ίζω,

• = καναχέω, κανάχιζε δὲ δούρατα Il. 12.36; δῶμα σμερδαλέον κανάχιζε v.l. in Od. 10.399; κανάχιζε πόσʼ εὐρεῖα χθών Hes. Sc. 373.

καναχίζω, = καναχέω ; vom Krachen der Balken, Il. 12.36 ; ἀμφὶ δὲ δῶμα σμερδαλέον κανάχιζε, von den Weinenden, Od. 10.399 ; τῶνδʼ ὑπὸ σευομένων κανάχιζε πόσʼ εὐρεῖα χθών, es erdröhnte die Erde, Hes. Sc. 373 ; Sp.

καναχίζω

[καναχή.]

To give forth a sound, resound : κανάχιζε δούρατα πύργων Il. 12.36.

καναχίζω : only ipf., rattled, Il. 12.36; re-echoed, Od. 10.399.

καναχίζω κᾰνᾰχίζω, only in imperf. = καναχέω,

• to ring, Hom.