κατάπαυμα
κατάπαυμα, a means of stopping
κατά-παυμα, ατος, τό,
- means of stopping, δειλοῖσι γόου κ. γενοίμην Il. 17.38.
- II rest, LXX Si. 36.15(18).
κατάπαυμα, ατος (τὸ) fin, cessation, Il. 17, 38 ; Spt. Sir. 36, 18.
Étym. καταπαύω.
κατάπαυμα, τό, Beendigung, Ruhe, Erholung, γόου Il. 17.38, Sp.
κατάπαυμα
τό
[καταπαύω.]
A means of stopping or stilling : γόου Il. 17.38.
κατάπαυμα (παύω): rest from, alleviation; τινός, Il. 17.38†.
κατάπαυμα, ατος, τό,
- a means of stopping, Il. from καταπαύω