καταπαυστέον
καταπαυστέον, one must stop, staunch
κατα-παυστέον,
- one must stop, staunch, τὴν φορὰν [τοῦ αἵματος] Antyll. (?) ap. Orib. 50.3.7.
καταπαυστέον, vb. de καταπαύω, Clém. 477, etc.