κατακτός
κατακτός, to be sunk
κατακτός, ή, όν, (κατάγνυμι)
- capable of being broken, Arist. Mete. 385a14; θραυστὸν καὶ κ., ἀλλʼ οὐ θλαστόν Id. HA 523b10.
- II (κατάγω) to be sunk or let down, of a kind of κότταβος, Pherecr. 66, Ar. Pax 1244, cf. Ath. 15.667e.
1 κατακτός, ή, όν, qu’on peut abaisser, Ar. Pax 1244.
Étym. κατάγω.
2 κατακτός, ή, όν, fragile, Arstt. Meteor. 4, 9, 8, etc.
Étym. κατάγνυμι.
κατακτός, zerbrechlich, von κατάγνυμι ; neben θραυστός Arist. Meteor. 4.9 ; τὰ κατακτὰ τῶν ὀπωρῶν H.A. 4.1.
κατακτός, ή, όν
κατάγω
- to be sunk or let down, Ar.