κατακωλύω

κατακωλύω,

• hinder from doing, c. acc. et inf., Simon. 41, cf. Ar. Ach. 1088; detain, keep back, τινα X. Oec. 12.1, D. 53.5; κ. ἔξω τινάς X. An. 5.2.16; ἄχθεται . . τῷ κατακωλύοντι Pherecr. 153.7:—Pass., c. gen. rei, κατεκωλύθη τοῦ ἐς Σικελίαν πλοῦ D. 33.13.

κατακωλύω, verhindern ; δειπνεῖν κατακωλύεις Ar. Ach. 1088 ; Xen. Oec. 12.1 ; κατεκωλύθη τοῦ ἐς Σικελίαν πλοῦ, er wurde an der Fahrt verhindert, Dem. 33.13 ; Sp.

κατακωλύω fut. ύσω

• to hinder from doing, Ar.: to detain, keep back, Xen.:—Pass., c. gen. rei, κατεκωλύθη τοῦ πλοῦ Dem.