κατάκυψις
κατάκυψις, stooping
κατάκυψις, εως, ἡ,
- stooping, Ruf. ap. Orib. inc. 20.7 (pl.).
κατάκυψις, εως (ἡ) attitude de celui qui se tient la tête penchée, Ruf. (Orib. 3, 155 B.-Dar.).
Étym. κατακύπτω.