καταφαγᾶς
καταφᾰγᾶς, ᾶ, ὁ, v. κατωφαγᾶς.
καταφαγᾶς, ᾶ (ὁ) goinfre, glouton, Eschl. (Poll. 6, 40) ||
➳ καταφαγάς, Mén. p. 105, 20 Bkk.
Étym. καταφαγεῖν.
καταφαγᾶς, ᾶ, ὁ, der herunterschlingt, gefräßig ist, der Schlemmer, Aeschyl. bei Poll. 6.40 ; auch καταφαγάς, Menand. bei B.A. 105.20 ; vgl. Phryn. 433 u. s. κατωφαγᾶς.