καταχωρέω

καταχωρ-έω,

• yield or give up to a person in a thing, τινί τινος D.L. 5.71; τινί τι Plu. Par.min. 2.312b.
• • II = κάτειμι III, τοὺς τόκους -εῖν . . ἐς τὸ θεῖον Supp.Epigr. 2.481 (Scythia, iii A.D.).