κεναυχής
κεναυχής, ές, v. κενεαυχής.
κεν·αυχής, ής, ές, vaniteux, Anth. 12, 145 ; Plut. M. 103e.
Étym. κενός, αὔχη.
κεναυχής, ές, = κενεαυχής ; κάλλος Ep.adesp. 34 (XII.145); Plut. Consol. ad Apoll. p. 321 vrbdt ἀβέλτεροι καὶ κεναυχεῖς.
κεναυχής
κεν-αυχής, ές
= κενεαυχής, Anth.