κευθμών

κευθ-μών, ῶνος, ὁ, (κεύθω)

• hiding place, hole, μαιομένη κευθμῶνας ἀνὰ σπέος Od. 13.367; ὥς τε σύες, πυκινοὺς κευθμῶνας ἔχοντες in the close-barred sties, 10.283; κευθμῶνες ὀρέων hollows of the mountains, Pi. P. 9.34; κ. Κιθαιρῶνος Orac. ap. Hdt. 7.141; Ἰδαῖον ἐς κευθμῶνʼ E. Hel. 24; Μαλέας ἄκροι κ. Id. Cyc. 293; ἕδρας τε καὶ κευθμῶνας ἐνδίκου χθονός A. Eu. 805.
• • • 2 of the nether world, γαίης ἐν κευθμῶνι Hes. Th. 158; Ταρτάρου μελαμβαθὴς κ. the deep black vault of T., A. Pr. 222; νεκρῶν E. Hec. 1; ἠλιβάτοις ὑπὸ κ. Id. Hipp. 732 (lyr.).—Rare in Prose, as Str. 11.2.10.

κευθμών, ῶνος, ὁ, ein verborgener, abgelegener Ort, Schlupfwinkel, Höhle ; μαιομένη κευθμῶνας ἀνὰ σπέος Od. 13.367, um Schätze zu verstecken ; auch πυκινοὶ κευθμῶνες, dichtverwahrte Schweinekofen, 10.283 ; γαίης ἐν κευθμῶνι Hes. Th. 158 ; vgl. Ταρτάρου μελαμβαθὴς κευθμών, der schwarztiefe Schlund, Aesch. Prom. 220 ; aber Eum. 772 ἕδρας τε καὶ κευθμῶνας ἐνδίκου χθονός ist = ἄδυτον, das verborgene Allerheiligste ; vgl. Coluth. 93 ; – κευθμῶνες ὀρέων, Schluchten, Pind. P. 9.35 ; Ἰδαῖον ἐς κευθμῶνα Eur. Hel. 24 ; ἠλιβάτοις ὑπὸ κευθμῶσι Hipp. 732, vgl. Cycl. 292. S. auch κεῦθος. Selten in Prosa, wie Strab., s. κευθμός.

κευθμών

-ῶνος, ὁ

[κεύθω.]

A remote or inner-most part, a recess: μαιομένη κευθμῶνας ἀνὰ σπέος Od. 13.367.

Applied to pigsties Od. 10.283.

κευθμών

• 1hollow, glen of a mountain. “ὀρέων κευθμῶνας ἔχει σκιοέντων” P. 9.34 καί ποτε τὸν τρικάρανον Πτωίου κευθμῶνα κατέσχεθε fr. 51b.

κευθμών , ῶνος: hiding-place, cranny, Od. 13.367; of the sties of swine, Od. 10.283.

κευθμών, ῶνος, κεύθω

• • • 1a hiding place, hole, corner, Od.; κευθμῶνες ὀρέων the hollows of the mountains, Pind., Eur.
    • 2of the nether world, the abyss, Hes., Aesch.
    • 3in Aesch. Eum. 805 = ἄδυτον, a sanctuary.