λόχευμα
λόχευμα, that which is born, a child
λόχ-ευμα, ατος, τό,
- that which is born, child, E. Ion 921 (anap.), Ph. 816 (lyr.), BCH 26.187 (Syria).
- II in pl., = λοχεία, child-birth, E. El. 1124: metaph., κάλυκος ἐν λοχεύμασιν in the bursting of the bud, A. Ag. 1392.
λόχευμα -ατος, τό [λοχεύω ] labor: ἤκουσας … τῶν ἐμῶν λοχευμάτων you have heard of my labor Eur. El. 1124 | fig. κάλυκος ἐν λοχεύμασι when the calyces are blossoming Aeschl. Ag. 1392 ‖ son, child Eur. Ion 921, Ph. 816.
λόχευμα, ατος (τὸ)
1 fruit d’un accouchement, enfant, Eur. Ion 921, etc. ||
2 accouchement, enfantement, Eur. El. 1124 ; fig. le sein maternel, Eschl. Ag. 1392.
Étym. λοχεύω.
1. geboorte, partus;
2. het geborene, kind.
λόχευμα, τό, die Geburt, das Geborene ; λοχεύματα ἐλοχεύσατο Eur. Ion 921, λόχευμα Ἰοκάστης Phoen. 810, öfter, u. sp.D., wie Anacr. 54.19. – Aber κάλυκος ἐν λοχεύμασιν ist = im Gebären, im Mutterschoß, Aesch. Ag. 1365 ; vgl. Eur. El. 1124.
λόχευμα, ατος, εος,
λοχεύω
- Ithat which is born, a child, Eur.
- IIin pl., childbirth, Eur.: metaph., κάλυκος ἐν λοχεύμασιν in the bursting of the bud, Aesch.