μάρανσις
μάρανσις, causing to die away
μάραν-σις [μᾰ], εως, ἡ,
- causing to die away, μ. πυρός, opp. σβέσις, Arist. Juv. 469b22, cf. Resp. 474b20; of the sunʼs action on wind, Id. Mete. 361b21.
- II dying or fading away, ib. 372b19 (pl.); μαράνσει τὸν βίον ἐκλείπειν Id. Pr. 871b17; διὰ μαράνσεως καὶ λήθης Porph. Abst. 1.32.
μάρανσις, εως (ἡ) [μᾰ]
1 action de consumer, de dissiper, Arstt. Meteor. 2, 5, 2, etc. ||
2 action de se consumer, consomption, dépérissement, Arstt. Juv. 1 ; Porph. Abst. 1, c. 32.
Étym. μαραίνω.
μάρανσις, ἡ, das Dünn-, Welkwerden, vom Alter, Arist. Probl. 3.5, 6 u. Sp., wie μαρασμός.