μετακλαίω
μετακλαίω, to weep afterwards
μετακλαίω,
- weep afterwards or too late, ἦ τέ μιν οἴω πολλὰ μετακλαύσεσθαι Il. 11.764.
- II lament afterwards, τῆς παλαιᾶς διαίτης ἑαυτούς Ph. 1.209:—Med., τὸν ἐμὸν βίον E. Hec. 214 (lyr.).
μετα·κλαίω, pleurer ensuite, c. à d. déplorer la perte de, acc. Il. 11, 764 ||
Moy. pleurer avec ou en même temps, Eur. Hec. 214.
μετακλαίω, att. μετακλάω (s. κλαίω), nachher, hinterdrein weinen, ἦ τέ μιν οἴω πολλὰ μετακλαύσεσθαι, Il. 11.764 ; c. acc., beklagen, τὸν ἐμὸν βίον οὐ μετακλαίομαι, Eur. Hec. 214.
†μετακλαίω
[μετα- 5.]
Fut. infin. μετακλαύσεσθαι.
To make lament afterwards (i.e. when the opportunity for action has gone) Il. 11.764.
μετακλαίω , fut. inf. μετακλαύσεσθαι: weep afterward, lament hereafter, Il. 11.764†.
μετακλαίω
fut. -κλαύσομαι
- to weep afterwards or too late, Il.:—Mid. to lament after or next, Eur.