ναυκρατέω
ναυκρατέω, to be master of the sea
ναυκρᾰτ-έω,
- have the command of the sea, Th. 7.60:—Pass., to be mastered at sea, X. HG 6.2.8.
ναυκρατέω-ῶ [ᾰ] dominer ou vaincre sur mer, Thc. 7, 60 ; Xén. Hell. 6, 2, 8.
Étym. ναυκράτης.
ναυκρατέω, mit den Schiffen zur See die Oberhand haben, siegen, Thuc. 7.60 ; pass., Xen. Hell. 6.2.8.
ναυκρατέω
ναυκρᾰτέω,
fut. -ήσω
- to be master of the sea, Thuc.:— Pass. to be mastered at sea, Xen. from νᾰυκράτης