ναυκράτωρ
ναυκράτωρ, the master of a ship
ναυκράτωρ [ᾰ], ορος, ὁ, ἡ,
- = ναυκρατής, Hdt. 6.9, Th. 5.97, 109.
- II master of a ship, S. Ph. 1072.
ναυ·κράτωρ, ορος (ὁ, ἡ) [ᾰ]
1 qui domine sur mer, Hdt. 6, 9 ; Thc. 5, 97, 109 ||
2 qui gouverne un navire, Soph. Ph. 1072.
Étym. ναῦς, κρατέω.
1. kapitein, schipper.
2. als adj. op zee heersend.
ναυκράτωρ, ορος, ὁ, der Schiffsbefehlshaber, Schiffsherr, Soph. Phil. 1061. – Gleich ναυκράτης, Her. 6.9 ; Thuc. 5.97.
ναυκράτωρ
νᾰυ-κράτωρ, ορος, ὁ, ἡ,
- I= ναυκρατής, Hdt., Thuc.
- IIthe master of a ship, Soph.