ναύλοχος

ναύλοχ-ος, ον,

• affording a safe anchorage, epith. of a harbour, λιμένες δʼ ἔνι ν. αὐτῇ Od. 4.846; ν. ἐς λιμένα 10.141; ν. λιπὼν ἕδρας S. Aj. 460; ὦ ν. καὶ πετραῖα θερμὰ λουτρά ye hot springs by the haven and from the rock (unless ναύλοχα is Subst.), Id. Tr. 633 (lyr.); Ἀχαιῶν ναύλοχοι περιπτυχαί E. Hec. 1015: Sup. ναυλοχώτατος λιμήν Ph. 1.181, cf. 352.
• • II Subst., station for ships, haven, Suid.: also neut. pl. ναύλοχα Plu. Sollert. 2.984b; cf. supr.

ναύλοχος, schiffen zum Lager, zum Ruheplatz dienend, λιμένες ναύλοχοι, Od. 4.846, 10.141, Hafen mit ruhigem Ankerplatz ; so ἕδραι, Soph. Aj. 455, der im plur. ὦ ναύλοχα, ihr Hafenplätze, sagt, Tr. 630, wo es nicht mit λουτρά zu verbinden ist ; Ἀχαιῶν ναύλοχοι περιπτυχαί, Eur. Hec. 1015 ; einzeln bei Sp., wie Plut. Them. 3.

ναύλοχος

[ναυ-, νηῦς + λοχ-, λεχ-, λέγω1.]

Of harbours, in which ships may lie safely, safe, well sheltered Od. 4.846, Od. 10.141.

ναύλοχος

• 1?pirate ἁνίκα ναύλοχοι [ ]ήλασαν ἐννύχιον κρυφα[ Pae. 18.10

ναύλοχος (root λεχ): for ships to lie in, ‘safe for ships,’ of harbors, Od. 4.846 and Od. 10.141.

ναύλοχος ναύ-λοχος, ον

• affording safe anchorage, of a harbour, Od., Soph.; ὦ ναύλοχα καὶ πετραῖα λουτρά ye springs by the haven and from the rock (where some take ναύλοχα as Subst.) Soph.