νεοτελής
νεοτελής, newly initiated
νεο-τελής, ές,
- newly initiated, Pl. Phdr. 250e (glossed νεωστὶ τετελεσμένος Tim. Lex., ν. τετελειωμένος Phot., Suid.), Luc. DMeretr. 11.2; ψυχή Him. Or. 14.12; ἦθος Id. Ed. 10.6.
νεο·τελής, ής, ές, nouvellement initié, Plat. Phædr. 250e ; ou achevé, Luc. D. mer. 11, 2.
Étym. ν. τέλος.
νεοτελής, ές,
1) eben erst beendigt, Suid.
2) eben erst eingeweiht ; Plat. Phaedr. 250e ; Luc. D.Mer. 11.2.
1) eben erst beendigt, Suid.
2) eben erst eingeweiht ; Plat. Phaedr. 250e ; Luc. D.Mer. 11.2.
νεοτελής
νεο-τελής, ές
τέλος
- newly initiated, Plat.