νεοτήσιος
νεοτήσιος, youthful
νεοτήσιος, ον,
- youthful, ὥρη Ps.-Phoc. 213; σκίρτημα Antipho Soph. 49.
νεοτήσιος, ος, ον, de jeune homme, Ps.-Phocyl. 213 ; Ant. (Stob. Fl. 68, 37).
Étym. νεότης.
νεοτήσιος, ον, jung, jugendlich ; σκίρτημα, Antiph. bei Stob. Flor. 68.37 ; ὥρα, Phocyl. 201 ; a.Sp.