νηπαθής
νη-πᾰθής, ές,
- = νηπενθής, Opp. C. 2.417.
νη·παθής, ής, ές [ᾰ] qui calme ou fait cesser la douleur, Opp. C. 2, 417.
Étym. νη-, πάθος.
νηπαθής, ές, ohne Leid, das Leid mildernd, Λήθης ὕδωρ, Opp. Cyn. 2.417 ; vgl. Lobeck Phryn. 710.