οἰκητός
οἰκητός, inhabited
οἰκ-ητός, ή, όν (ός, όν v. infr.),
- inhabited, S. OC 28, 39; habitable, διὰ τοὺς συκοφάντας οὐκ οἰκητόν ἐστιν ἐν τῇ πόλει Thphr. Char. 26.5; οἰκία οἰκητή LXX Le. 25.29; ζώνη Plu. 2.896b; οἰκητὸς (as fem.) [αὐλὴ] ἀράχναις μόνον Philostr. Im. 2.28.
οἰκητός, ή, όν, habité, Soph. O.C. 28, 39 ||
➳ Fém. -ός, Philstr. Im. 2, 28.
Étym. vb. d’οἰκέω.
οἰκητός, ή, όν
οἰκέω
- inhabited, Soph.