οἰκητήρ
οἰκ-ητήρ, ῆρος, ὁ, poet. for οἰκητής, S. OC 627, restored by Herm. for οἰκιστῆρας (from recc.) in A. Th. 19.
οἰκητήρ, ῆρος (ὁ) habitant, Soph. O.C. 627.
Étym. οἰκέω.
οἰκητήρ, ῆρος, ὁ, Bewohner ; τόπων, Soph. O.C. 633 ; sp.D., wie Opp. Hal. 1.325.
οἰκητήρ, ῆρος, ὁ,
poetic for οἰκητής, Soph.