About Report a problem

Menu

οἰκήτωρ

οἰκήτωρ, an inhabitant; a colonist

οἰκ-ήτωρ, ορος, ὁ,
  • inhabitant, A. Pr. 353, Hdt. 2.103, 4.9, 34, 7.153, Th. 1.2, Antiph. 91, etc.; οἰ. θεοῦ, i. e. dwelling in the temple, E. Andr. 1089; Ἅιδου οἰ., of one dead, S. Tr. 282, cf. Aj. 396 (lyr.), 517.
      • 2 colonist, Th. 2.27, 3.92, Plb. 3.100.4.

Saved

Recent