πάγχρυσος
πάγ·χρυσος, ος, ον [ῡ] c. le préc. Pd. O. 7, 4, etc. ; Soph. El. 510, etc.
Étym. π. χρυσός.
πάγχρυσος, [ῡ], = παγχρύσεος ; νάκος, das goldene Vließ, Pind. P. 4.68 ; κορυφὰ κτεάνων, Ol. 7.4 ; δίφροι, Soph. El. 510 ; δέπας, Eur. Hec. 528. öfter ; οἶκος, Ar. Nub. 598 ; Folgde : ἐφεστρίς, Agath. 61 (IX.153).
πάγχρῡσος, -ον
- 1all of gold φιάλαν πάγχρυσον κορυφὰν κτεάνων O. 7.4 τὸ πάγχρυσον νάκος κριοῦ P. 4.68