πάντη
πάντη, adv. :
1 partout, de tous côtés, sur tous les points, sans mouv. Od. 12, 33 ; Hdt. 1, 126 ; Ar. Vesp. 246, etc. ; avec mouv. Il. 1, 384, etc. ; Hés. O. 124 ||
2 entièrement, complètement, Eur. fr. 966 ; πάντη πάντως, Plat. Tim. 29c, etc. ; Arstt. Nic. 1, 10, 11 ; Pol. 6, 23, 14 ; πάντως καὶ πάντη, Plat. Phil. 60c ; m. sign. ||
➳ Dor. παντᾶ, Pd. O. 1 fin, etc. ; Eschl. Eum. 967 ; Soph. Tr. 648.
Étym. πᾶς.
πάντη, auch πάντῃ, überall, auf allen Seiten, überall hin ; ἐπῴχετο κῆλα θεοῖο πάντη ἀνὰ στρατόν, Il. 1.384 ; πάντη γὰρ περὶ τεῖχος ὀρώρει πῦρ, 12.177, öfter ; πάντη φοιτῶντες ἐπʼ αἶαν, Hes. O. 124 ; Eur. I.A. 144 ; Ar. Vesp. 246 ; Διὸς ἱερὸν δύο σταδίων πάντη, auf allen Seiten, also ins Gevierte, Her. 1.181, vgl. 2.168 ; πάντη ἴσον ἀφεστῶτας, Plat. Critia. 113d ; Folgde : τὰς τύχας οἴσει μάλιστα καὶ πάντη πάντως ἐμμελῶς, Arist. eth. 1.10 ; πάντη πάντως σπιθαμιαῖον, Pol. 6.23.14 ; auch Plat. Phil. 60c vrbdt διὰ τέλους, πάντη καὶ πάντως ; vgl. S.Emp. adv. math. 7.369. – Dor. παντᾶ, vgl. über den Akzent B.A. 586.32 ; Aesch. Suppl. 62, Eum. 925 ; Soph. Tr. 644 ; Ar. Lys. 169 u. öfter ; Theocr. 15.6.