παντλήμων
παντλήμων, completely wretched
παντλήμων, Dor. παν-τλάμων, ον, gen. ονος,
- = παντάλας, S. OT 1379, El. 150, E. Hec. 197 (lyr.).
παν·τλήμων, ων, ον, gén. ονος, tout à fait malheureux, Eur. Hec. 198 ||
➳ Dor. παντλάμων [ᾱ] Soph. El. 150, etc.
Étym. π. τλήμων.
παντλήμων, = παντάλας ; Soph. O.R. 1379, El. 147 ; Eur. Hec. 198.
παντλήμων
παν-τλήμων, Doric -τλάμων, ον,
= παντάλας, Soph., Eur.