Logeion | παιδοκτόνος

παιδο-κτόνος, ον,

slaying oneʼs children, S. Ant. 1305, E. HF 835: generally, slaying offspring, Opp. H. 5.586.

παιδο·κτόνος, ος, ον, qui tue des enfants ou ses enfants, Soph. Ant. 1305 ; Eur. H.f. 825, etc.

Étym. π. κτείνω.

παιδοκτόνος -ον [παῖς, κτείνω] kinderen vermoordend.

παιδοκτόνος, Kinder mordend ; Soph. Ant. 1305 ; Eur. Herc.Fur. 835 ; sp.D., wie Philp. 42 (Plan. 137), von der Medea.

παιδοκτόνος παιδο-κτόνος, ον, κτείνω

Menu