παιδομαθής
παιδομαθής, having learnt in childhood
παιδο-μᾰθής, ές,
- having learnt in childhood, Hp. Lex 2; precociously quick, π. πρός τι Antid. 2.5; περὶ τὰ πολεμικά Plb. 3.71.6; τινος Longin. 44.3.
παιδο·μαθής, ής, ές [ᾰ] instruit dès l’enfance, Gal. Lex. Hipp. ; τινος, Lgn 44, 3 ; πρός τι, Antid. (Ath. 240c) ; περί τι, Pol. 3, 71, 6, sur qqe ch.
Étym. π. μανθάνω.
παιδομαθής, ές, als Kind gelernt habend, früh unterrichtet ; Hippocr.; πρός τι, Antidot. bei Ath. VI.240c ; περί τι, Pol. 3.71.6, 89.5.