παρακμή
παρακμή, the point at which the prime is past, abatement
παρακμ-ή, ἡ,
- point at which the prime is past, decay, Plu. Cohib. 2.453b; σώματος Ph. Fr. 97 H.; φθινοπώρου Sch. Arat. 1082; π. τῆς νόσου abatement, Plu. Marc. 24, cf. S.E. P. 2.238: metaph., of numbers, Iamb. in Nic. p.77 P.
παρ·ακμή, ῆς (ἡ) déclin, affaiblissement (des forces, de la maladie, etc.) Plut. M. 453c, Marc. 24 ; Sext. P. 2, 238.
Étym. π. ἀκμή.
παρακμή, ἡ, die Zeit des Abnehmens der Kräfte, wo der Mensch zu altern beginnt, Sp.; auch τῆς νόσου, Plut. Marcell. 24 ; vgl. S.Emp. pyrrh. 2.238.
παρακμή
παρ-ακμή, ἡ,
- the point at which the prime is past, abatement, Plut.