παραυτά
παρ·αυτά, ou, sel. d’autres, πάραυτα [τᾰ] adv. p. παρ’ αὐτά (s. e. τὰ γιγνόμενα)
1 de même, Eschl. Ag. 737 ||
2 sur ces entrefaites, à l’instant même, Dém. 672, 5 ; Pol. 24, 5, 11 ; enclavé entre l’art. et le nom, Pol. 38, 3, 11 ; avec le gén. au moment de, sur le point de, Socr. Ep. 11.
Étym. π. αὐτός.
παραυτά, adv. statt παρʼ αὐτά, wie es auch geschrieben wird, auf frischer Tat, sogleich, augenblicklich, vollständig, παρʼ αὐτὰ τὰ πράγματα τὰ γιγνόμενα, vgl. Lobeck Phryn. 47 ; so Aesch. Ag. 719 ; παραυτὰ μὲν ἐσιώπησε, τῇ δʼ αὔριον, Pol. 24.5.11 ; τῆς παραυτὰ χρείας, Luc. Amor. 33 ; Sp. Häufiger ist παραυτίκα.