πλάττω, Ion. πλάσσω, poët. aor. ἔπλασσα en πλάσσα
1. vormen, boetseren: ἐκ γαίης ... πλάσσε ... παρθένῳ ... ἴκελον (Hephaestus) vormde het evenbeeld van een meisje uit aarde Hes. Op. 70; π. καθάπερ ἐκ κηροῦ πόλιν als uit was een stad boetseren Plat. Lg. 746a; overdr.: ἑαυτόν π. zichzelf vormen Plat. Resp. 500d; πλάττειν τὰς ψυχὰς αὐτῶν τοῖς μύθοις πολὺ μᾶλλον hun ziel veeleer met mythen vormen Plat. Resp. 377c; in een vorm brengen: τὸ στόμα π. de mond in een bepaalde positie brengen Plat. Crat. 414d.
2. overdr. verzinnen: λόγους π. verhalen verzinnen Soph. Ai. 148; δόξω πλάσας λέγειν het zal lijken dat ik verzinsels vertel Hdt. 8.80.2; ook med.: πλάσασθαι ψεύδη leugens bedenken Xen. An. 2.6.26; προφάσεις πλάττονται zij verzinnen uitvluchten Dem. 19.215; zich een houding geven, med.: ἀδήλως τῇ ὄψει πλασάμενος niets verradend in zijn uiterlijk Thuc. 6.58.1. 2. πλάττω, alleen 3 plur. med. πλάττονται, zie 1. πλάζω.