πλαδάω

πλᾰδάω, (πλάδη)

• to be flaccid, of the flesh, Hp. Aër. 10; πῆξις πλαδῶσα, as of milk without rennet, Arist. HA 516a3; οὖλα πλαδῶντα Dsc. 1.110; φλύκταιναι π. Nic. Th. 241; of corn, Ph. 1.179.
• • • 2 π. τὸν στόμαχον have a ‘splashy’ stomach, Dsc. Eup. 2.9, cf. Gal. 13.145.
    • 3 metaph. of the mind, to be or become flaccid, Ph. 1.441, 459, 2.411:— Hsch. cites pf. part. πεπλαδηκώς· σεσηπώς, ὑγρανθείς, and impf. ἐπλάδα in causal sense = κατέδευεν.

πλαδάω, naß, zu naß sein, dah. schlaff, schwammig sein od. werden, Sp.; πλαδόωσα ἄρουρα, Ap.Rh. 2.662 ; bei Arist. H.A. 3.6 steht πῆξις πλαδῶσα der στιφρά, entgegen.