πολιοῦχος

πολιοῦχος (A), ον, Ep. πολιήοχος, Dor. -άοχος (v. infr.), Lacon. πολιᾶχος IG 5(1).213.3 (Sparta, v B.C.); cf. πολισσοῦχος:(ἔχω A):—

• protecting a city, ὦ π. κράτος E. Rh. 821 (lyr., codd., sed v. infr.); π. ἀρετά Isyll. 16; but mostly as epith. of the guardian deity of a city, Ἀθηναίη π. in Chios, Hdt. 1.160 (also in Attica, BCH 50.529 (Marathon, ii A.D.)); Παλλὰς π., at Athens, Ar. Eq. 581 (lyr.); Ἀθάνα π. Id. Nu. 602 (lyr.), cf. Av. 827; Παλλὰς πολιάοχος Pi. O. 5.10; π. θεοί A. Th. 312 (lyr.); δαίμονες ib. 822 (lyr.); Ζεὺς π. Pl. Lg. 921c; Ἀρτέμιδος πολιηόχου A.R. 1.312; π. Ἀλεξανδρείας, title of Diocletian, OGI 718.2 (Alexandria, iv A.D.): πολίοχος (elsewh. known as pr. n. Πολίοχος) shd. be read in E. Rh. 166, 821.

πολιοῦχος (B), ον, (πολιός)

• greyhaired, PLond. 1821.325.

πολιοῦχος ¹, auch πολιήοχος u. dor. πολιάοχος, s. auch πολισσοῦχος, eine Stadt inne habend, bes. von den Schutzgottheiten einer Stadt, wie πολιεύς u. πολιάς ; ὦ πολιοῦχοι θεοί, Aesch. Spt. 294 ; Suppl. 997 ; Athene in Athen, Ar. Eq. 579, Nub. 592 ; so Ἀθηναίη πολιοῦχος bei den Chiern, Her. 1.160 ; Athene auch Agath. 60 (IX.154); Ζεύς, Plat. Legg. XI.921c ; auch κράτος, Eur. Rhes. 821.

πολιοῦχος πολι-οῦχος, ον, ἔχω

• protecting a city, Eur.:—mostly like Πολιεύς, Πολιάς, of the guardian deity of a city, Hdt., Aesch.