πρηΰνοος

πρηΰνοος, ion. = πραΰνοος, sanftes Sinnes, sanftmütig ; Ggstz ἀκόλαστος, Paul.Sil. 70 (IX.769), wo früher πρηΰνομος gelesen wurde ; κραδίη, Iul. Aeg. 71 (VII.592); a. sp.D., wie OrpH.h. Eum. 17. Vgl. πραόνως.