πρηών
πρηών, v. πρών.
πρηών, ῶνος (ὁ) roche escarpée, pic, Hés. Sc. 437 ; colline, Anth. 9, 318 ||
➳ Gén. πρηόνος, Nic. Al. 104 ; dat. plur. -όσιν, Call. Dian. 52.
Étym. épq. c. πρών, cf. πρέων.
πρηών, ῶνος, ὁ, vorspringender Felsen, Bergspitze, jäh abschüssiger Berg ; Hes. Sc. 437 u. sp.D., wie Coluth. 14, 102. Vgl. πρών, πρεών.
πρηών, ῶνος, ὁ,
Epic for πρών, Hes.