σκηπτός

σκηπτός, ὁ, (σκήπτω)

• thunderbolt (σκηπτοὶ [λέγονται τῶν κεραυνῶν] ὅσοι κατασκήπτουσιν εἰς τὴν γῆν Arist. Mu. 395a28), X. An. 3.1.11; τάρβος . . ὡς ἀπὸ σ. Aret. SD 1.6: metaph. also of a dust-storm, S. Ant. 418; hurricane, D. 18.194, Jul. Or. 1.35b; λοιμοῦ σ. A. Pers. 715 (troch.); of war, E. Andr. 1046 (lyr.), Rh. 674; καλοῦσί μʼ οἱ νεώτεροι . . σκηπτόν, says a parasite, Antiph. 195.11; σ. πόθος falling like a thunderbolt, Aspasia ap. Ath. 5.219e.

σκηπτός, ὁ, ein plötzlich mit großer Gewalt von oben herunterfahrender Sturmwind, gew. mit Donner u. Blitz verbunden ; τυφὼς ἀείρας σκηπτόν, Soph. Ant. 414 ; Phot. erkl. κεραυνὸς ἄνωθεν διάπυρος, Arist. mundo 4 κατασκῆψαν εἰς τὴν γῆν (κεραυνός, πρηστήρ, τυφών) σκηπτὸς ὀνομάζεται, also der einschlagende Blitz ; so βροντῆς γενομένης σκηπτὸς πεσεῖν εἰς τὴν οἰκίαν, Xen. An. 3.1.11 ; καταιβάτης, Lycophr. 382 ; – übertr., λοιμοῦ τις ἦλθε σκηπτὸς ἢ στάσις πόλει, Aesch. Pers. 701 ; vom Kriege, σκηπτοῦ ʼπιόντος πολεμίων, Eur. Rhes. 674, vgl. Andr. 1047 ; εἰ δʼ ὁ συμβὰς σκηπτὸς μὴ μόνον ἡμῶν, ἀλλὰ καὶ πάντων τῶν Ἑλλήνων μείζων γέγονε, Dem. 18.194, also übh. jedes plötzlich hereinbrechende Unglück.

σκηπτός, οῦ, ὁ, σκήπτω

• a thunder-bolt, Soph., Xen.:— metaph. of pestilence, Aesch.; of war, Eur., Dem.