σκιαγραφία

σκῐᾱγρᾰφ-ία, ἡ,

• painting with the shadows (cf. σκιαγραφέω), so as to produce an illusion of solidity at a distance, scene-painting, σ. ἀσαφεῖ καὶ ἀπατηλῷ χρώμεθα Pl. Criti. 107d; σκιαγραφίαν ἀρετῆς περιγραπτέον Id. R. 365c, cf. 602d, Phd. 69b, Numen. ap. Eus. PE 14.5, 26; ἡ σ. καὶ τὰ ἐνύπνια, compared as being both illusory, Arist. Metaph. 1024b23; ἡ δημηγορικὴ λέξις ἔοικε τῇ σ., i.e. in being calculated for effect, Id. Rh. 1414a8, cf. D.C. 52.7.

σκιαγραφία, [ιᾱ], ἡ, die Handlung, die Kunst des σκιαγράφος, Malerei mit richtiger Verteilung von Schatten u. Licht, bes. perspektivische.
Uebertr., Vorspiegelung, Blendwerk, Täuschung, indem man den Schatten für den Körper selbst ansieht, Plat. Phaed. 69b, Rep. X.602d ; σκιαγραφίᾳ ἀσαφεῖ καὶ ἀπατηλῷ χρώμεθα περὶ αὐτά, Critia. 167c ; vgl. Arist. rhet. 3.12.

σκιαγραφία σκιᾱγρᾰφία, ἡ, σκιαγράφος

• a sketch or rough painting, such as to produce an effect at a distance, scene-painting, Plat. from σκιᾱγράφος (γρᾰ)