σκοπευτής
σκοπ-ευτής, οῦ, ὁ,
- = σκοπός I.2, Aq. Is. 52.8, al., Eust. 810.25.
σκοπευτής, οῦ (ὁ) qui observe de loin, qui surveille, Spt. Esaï. 56, 10 ; Jer. 8, 17.
Étym. σκοπεύω.
σκοπευτής, ὁ, der Späher, LXX.