σκορακιστέον
σκορακιστέον, one must reject with contempt
σκορᾰκ-ιστέον,
- one must reject with contempt, Ph. 1.267.
σκορακιστέον, vb. de σκορακίζω, Phil. 1, 267, etc.
σκορακιστέον, one must reject with contempt